Prawdę mówiąc celem, który mu przyświecał było udowodnienie, że astrologia jest oszustwem. I rzeczywiście częściowo miał rację, ponieważ wykazał, że astrologią najczęściej parają się ludzie niekompetentni, a ich klienci są delikatnie mówiąc naiwni i łatwowierni. Zdarzało się astrologom badanym przez Gauquelin'a uznać horoskop przestępcy za horoskop kogoś wielkiego i wspaniałego, a klienci byli gotowi przysięgać, że opis ich cech jest bardzo trafny, gdy przesłano im opis horoskopu kogoś zupełnie innego (choćby rzeczonego przestępcy).

Ale badania te przyniosły zaskakujące rezultaty z innego jeszcze powodu - Gauquelin odkrył zależność między planetą wchodzącą lub górującą w chwili narodzin, a zawodem wykonywanym przez właściciela horoskopu. Różnica między metodą Gauquelin'a a tą stosowaną w tradycyjnej astrologii polega na tym, że tradycyjnie uznaje się planetę za dominującą, jeśli znajduje się ona przed osią (1, 10, 7 i 4 dom), a u Gauquelin'a po przeciwnej stronie, czyli od strony domu 12, 9, 6 lub 3.

Najbardziej wyraziste postacie miały dominującego Saturna, Jowisza i Marsa, nieco mniej charakterystyczny był wpływ Księżyca i Wenus.

I teraz uwaga czytelnicy horoskopów gazetowych: znaczenie Słońca okazało się praktycznie żadne! Zarówno jeśli chodzi o cechy, których rzekomo nabiera ono przebywając w znaku zodiaku, jak i ze względu na położenie w wyodrębnionych przez Gauquelin'a strefach aktywnych. Tak więc jeśli sądzisz, że jesteś "Baranem" (czy inną Panną) i że to wystarczy, by wywróżyć ci przyszłość, to bardzo się mylisz...

Poza tym niektóre cechy planet podane przez Gauquelin'a nie zgadzały się ściśle z opisami znanymi z astrologii klasycznej. Np. Jowisz wykazywał wiele cech tradycyjnie przypisywanych Słońcu, a Księżyc niektóre cechy opisujące Merkurego. Charakterystyki pozostałych planet okazały się podobne jak w astrologii tradycyjnej.

Gauquelin zauważył też zależność między wykonywanymi przez ludzi zawodami, a dominującymi u nich planetami. Np. naukowcy i lekarze to dzieci Saturna, aktorzy i politycy są jowiszowi, a sportowcy to ludzie z dominującym Marsem. Nieco mniej wyraźny, ale bardziej zgodny z astrologiczną tradycją, był wpływ Księżyca i Wenus. I tak pisarze i ekolodzy pozostają pod wpływem Księżyca, a pod wpływem Wenus artyści, przystojniacy i dyplomaci.

Wyniki tych badań jednych astrologów ucieszyły, a innych doprowadziły do wściekłości.

Po wiekach zapoczątkowanego jeszcze w średniowieczu jej upadku astrologia przypominała zatęchły kufer pradziadka, w którym obok bezcennych skarbów można było znaleźć całe mnóstwo bezużytecznych śmieci, zabobonów i "świętych dogmatów", których nikt nie śmiał ruszyć, chociaż ich przydatność i sprawdzalność praktyczna była żadna. Wszystko opierało się na wierze w autorytet "Wielkich Mistrzów Wiedzy Tajemnej", którzy uważali się za równie nieomylnych jak sam papież.

Światli ludzie epoki atomu postanowili więc zreformować, o ile tylko okaże się to możliwe, tę szacowną i wiekową instytucję. Używali do tego zarówno metod naukowych (statystycznych) jak i nienaukowych, czyli intuicji i wizji. Działania takich ludzi, jak filozof Dane Rudhyar, psychoanalityk C. G. Jung, pedagodzy Bruno i Louise Huberowie oraz wielu innych doprowadziły do powstania nowej odmiany astrologii, nazwanej astrologią humanistyczną lub astrologią głębi.

Pragnienie zdecydowanego odcięcia się od starych przesądów sprawiło, że wielu z nich nie chciało już używać skompromitowanej i ośmieszonej nazwy "astrologia" czy "horoskop", zastępowano więc te słowa różnymi innymi określeniami, takimi jak np. "kosmobiologia" i "kosmogram".

Astrologowie humanistyczni, którzy od początku stawiali sobie za cel unowocześnienie i unaukowienie astrologii powitali wyniki badań Gauquelin'a z radością i ciekawością, po czym natychmiast włączyli je do swojej praktyki.

Pozostali, których można uznać za dinozaury starego systemu podnieśli krzyk, nazywając humanistyczną konkurencję bandą zwykłych nieuków i szarlatanów, którym nie chce się porządnie nauczyć świętych, acz wielce pokrętnych formułek, pozwalających na ferowanie nieomylnych "werdyktów".

A naukowcy, jak to naukowcy.

Większość z nich za żadne skarby nie uzna, że może istnieć jakikolwiek związek między planetami a charakterem czy "powołaniem" człowieka, odrzucili więc te wyniki jako niegodne ich czcigodnej uwagi i dalszych badań. Widocznie uznali je za "astrologię", a ta z definicji nie zasługuje na ich szacunek i badanie.

Było to też policzkiem dla Gauquelin'a, który nie życzył sobie być uznanym za astrologa.

Jeszcze inni przyznali, że wyniki są interesujące, lecz ci byli w zdecydowanej mniejszości.

Są też i tacy, którzy twierdzą, że badania te zostały powtórzone i udowodniły coś wręcz przeciwnego. Możliwe, problem jednak w tym, że jeśli były one przeprowadzane na ludziach urodzonych po roku 1950, to rzeczywiście mogły nie dać podobnych wyników. Dlaczego? Z tej prostej przyczyny, że praktycznie wszyscy ludzie urodzeni po tym czasie przyszli na świat nie do końca "siłami natury", lecz z pomocą chemicznej ingerencji lekarzy, co w sposób oczywisty zaburzyło rytmy natury, które do tej pory rządziły porodami.

W ten sposób naukowy statystyk podpadł obu stronom, ściągając na siebie wściekłość zarówno tradycyjnych astrologów, jak i naukowców.

Zainteresowanych tematem odsyłam do książki: Michel Gauquelin "Planety a osobowość człowieka", Wydawnictwo Warsztat Specjalny, Milanówek 1994.